Site Title

Dinsdag 13 januari,

Vandaag zijn we naar de eerste bijeenkomst geweest van de cursus “levend verlies”
Het is een mooie groep mensen, allemaal mantelzorgers die zorgen voor familie leden met verschillende ziektebeelden.
Na het voorstel rondje krijgen we een filmpje te zien , waar een psycholoog in uitlegt,
wat levend verlies inhoud.
Levend verlies is iets wat nooit ophoud en wat ook nooit minder wordt en pas stopt als je dierbare overlijdt.
Mantelzorgers worden in het dagelijks leven geconfronteerd met dit verlies, bv. dingen die zij vanaf nu alleen moeten ondernemen of accepteren dat dingen  nooit meer zullen komen…
Dan ineens zie ik in dat pa dit zo vaak moet ervaren, ik moedig hem altijd aan om mee naar familie te gaan, ik heb hem er ook graag bij.
Maar vooral ook op zulke avondjes wordt hij geconfronteerd met het feit dat ma niet mee kan, omdat dit te veel voor haar is, terwijl juist ma zo van de familie was.
Daarna volgt er een lied over levend verlies, het is heel gek, het lijkt wel of ik niet op sla wat er gezongen wordt, wel merk ik op dat pa het er moeilijk mee heeft.

Voor het 2^e gedeelte worden we in 2 groepen gesplitst.
Er liggen een hoop kaarten met afbeeldingen en wij moeten er 1 uitkiezen die te maken heeft met het verlies wat wij ondervonden hebben de afgleopen periode.
Jeetje wat is het indrukwekkend als ik alle verhalen aan hoor en wat herken ik er veel in.
Dan is pa aan de beurt, hij heeft een kaart uitgezocht met een hart erop, als hij wil gaan praten schiet hij gelijk vol, hij zegt wel, wij stonden voor iedereen klaar…. maar verder komt hij niet en vraagt of ze door willen gaan met de volgende.
Dat ben ik, ik heb een kaart gepakt waar een bepakte auto op te zien is en ik begin te vertellen over de fijne vakanties die wij hebben gehad als een gezin, vooral op camping met de bungalow tent, de vouwwagen en de caravan.
Ik vertel ook dat mijn ouders nog lang een sta caravan hebben gehad en hier veel tijd in doorbrachten met z’n tweeën, maar toen ma opgenomen werd in het verzorgingstehuis, kwam hier abrupt een einde aan.
Ik zei tegen pa, weet je zeker dat je er niet meer naar toe wil? Dat weet ik zeker zei hij, zeker niet zonder je moeder.

Zelf heb ik best veel moeite gehad om met mijn eigen gezin op zomer vakantie te moeten gaan de afgelopen zomers.
Ik kon mijn ouders toch zo niet achterlaten…
Terwijl ik ook wel wist dat het goed voor me was en mijn familie leden ook zeiden dat het goed voor me was, maar zo voelde dat gewoon niet…
Afgelopen herfst vakantie ben ik met mijn gezin op vakantie gegaan en dit voelde voor het eerst sinds lange tijd weer goed en daar heb ik zo van genoten en daar was ik heel blij om.

Toen iedereen gesproken had, vroeg ik of ik nog wat mocht zeggen over de kaart van mijn vader.
Want het hart op de kaart, had voor mij ook de betekenis van een zorg hart.
Ik dacht altijd dat ik mijn zorghart van mijn moeder had, die altijd heel zorgzaam was voor ons , maar ook voor haar naaste.
Maar nu ik pa al die jaren heb zien zorgen voor ma en nu nog steeds het liefste niet van haar zijde wijkt, weet ik dat ik het zorgen van hun beide heb.